anatolikoblog

Αυτοκτονώντας κάπου στην Κίνα για την Ανάπτυξη | August 10, 2013


Image

http://omniatv.com/blog/3232-h-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84ian-yu-%CF%80%CE%B5%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-ipad-2

Σήμερα, ξεκίνησα την “δυτική-πολιτισμένη” μέρα μου, έχοντας μια διαφωνία με έναν ιδεολογικά αντιφρονούντα φίλο μου, αναφορικά με το πώς ακριβώς θα εγγυάται ένα σύγχρονο κράτος, μια σύγχρονη κοινωνία αν θέλετε, ένα μίνιμουμ, αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για κάθε πολίτη-μέλος της.Ο φίλος μου, επέμενε πως αυτό είναι αποκλειστικά “δουλειά” ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους πρόνοιας, που θα εγγυάται μισθούς ανεργίας  αρκούντως υψηλούς και που , παράλληλα, δε θα παρεμβαίνει, μέσω της υποχρεωτικής τήρησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας(στην συζήτησή μας, υπήρχαν ακόμα…), στις σχέσεις εργοδότη και εργαζόμενου και δε θα επεμβαίνει επίσης στην χάραξη πολιτικής των επιχειρήσεων.Κοινωνικά ευαίσθητος μεν, (νεο-?)φιλελεύθερος, δε…

Εγώ ανταπαντούσα πως ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος επιβάλλεται να συμπεριλαμβάνει απείραχτα, τα βασικά θεσμικά όπλα του εργαζόμενου, απέναντι στον εργοδότη, όπως είναι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ο κατώτατος μισθός, πως κάτι τέτοιο δεν επηρεάζει στο ελάχιστο την αποδοτικότητα της επιχείρησης και πως πρέπει να εξαιρείται από τον αβυσσαλέο ανταγωνισμό ένα μίνιμουμ αξιοπρεπούς μισθού, που θα αποδεικνύει ότι “εδώ εργάζονται άνθρωποι” και όχι ρομπότ,το οποίο χρειάζεται να αποδεικνύει συνεχώς την αξία του στον εργοδότη-κατασκευαστή του, αλλιώς ΠΡΕΠΕΙ να πεταχτεί στα σκουπίδια.

Αντιπαρέβαλλα, δηλ, στην λογική των Μπόνους και του διαίρει και βασίλευε, μέσω αυτών, της κάθε εργοδοσίας, την λογική της εργατικής αλληλεγγύης, που δε θα επέτρεπε ηθικά να αντιμετωπιστεί κάποιος ως άχρηστο γρανάζι, που πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς ότι αξίζει να παίρνει έστω και πανταροδεκάρες. Το ιδεολόγημα της μη-κρατικής_κοινωνικής παρεμβατικότητας, στην μισθολογική πολιτική των επιχειρήσεων και την “απελευθέρωση”, δηλ που ονειρεύονται από κάθε είδους ηθική και νομική δέσμευση, απέναντι στον εργαζόμενο, πάντα στην λογική της “παραγωγικότητας” και της αποτροπής “δημιουργίας κηφήνων” προβάλλει ισχυρό, για άλλη μια φορά.

Δεν πρόλαβα να του πω πως μια κοινωνία που δεν μπορεί να εγγυηθεί στα μέλη της , οικονομικές απολαβές αντίστοιχες της ψυχοκοινωνικής οντότητας που λέγεται άνθρωπος και επαρκείς, ώστε να βιώνει ως τέτοιος σε μια σύγχρονη κοινωνία και όχι ως κάτι-λίγο ή πολύ-λιγότερο, δεν αξίζει να αποκαλείται σύγχρονη και πολιτισμένη.Πως ,απλά, ΔΕΝ έχει το δικαίωμα ο εκάστοτε εργοδότης να διαπραγματεύεται ατομικά τον μίνιμουμ μισθό, διαπραγματευόμενος ουσιαστικά την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου ή την “προσωρινή τουλάχιστον”άρση της, για χάρη μιας νεφελώδους και απροσδιόριστης “ανταγωνιστικότητας”.Του έλεγα , με άλλα λόγια, ότι είναι καθήκον του κράτους να εγγυάται , από την μία, την βιωσιμότητα και την άνθιση των επιχειρήσεων, από την άλλη, την εξασφάλιση της δύναμης του εργαζόμενου.Αν μια επιχείρηση δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί πραγματικούς μισθούς στους εργαζόμενους, που απασχολεί, τότε το λουκέτο ή η κρατικοποίηση είναι η λύση και όχι η εκχώρηση περισσότερων βαθμών ελευθερίας στον εργοδότη, εις βάρος των εργαζομένων και του ίδιου του κοινωνικού συνόλου.

Υπήρξα ικανοποιημένος με την…συνεπή και ολοκληρωμένη ιδεολογική μου θεώρηση.Μέχρι που είδα την συγκεκριμένη είδηση.Τότε, κλονίστηκα,Όπως είναι ευνόητο, όχι γιατί το εργασιακό καθεστώς στην Κίνα αντικρούει τους ισχυρισμούς μου.Αντιθέτως:η ουσιαστική κατάργηση του 8άωρου, οι χαμηλοί μισθοί και οι άθλιες συνθήκες εργασίας(τις οποίες κάθε θεωρία της κοινωνιολογίας της εργασίας τεκμηριώνει ως αντιπαραγωγικές, αλλά, εντούτοις, πεισματικά, συνεχίζουν να υφίστανται και να αναπτύσσονται καρκινικά παγκοσμίως, λόγω και της κρίσης), αποδεικνύουν πως, στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού και της παντοδυναμίας των πολυεθνικών κολοσσών, όπως η Foxconn, η Apple, η Sony και η Dell, η εκχώρηση βαθμών ελευθερίας στους εργοδότες και η ιεροποίηση-αναγόρευσή τους σε φορείς της πεφωτισμένης ηγεσίας που θα βάλει την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή ευμάρειας, είναι τραγικά εσφαλμένη.

Είναι, είτε ιδεολογική αφέλεια, είτε ύποπτος, αντιδραστικός και αντικοινωνικός ελιτισμός και επιστροφή στον λεφτά-σωτήρα-ευεργέτη, επιστροφή σε μια ιεραρχική αντίληψη της οικονομικοκοινωνικής πραγματικότητας, που ταιριάζει σε ανελεύθερες κοινωνίες.Αποτελεί τρανή απόδειξη ότι η τοποθέτηση του υπερκέρδους και της, πάσει θυσία, διατήρησής του-μαζί με τεράστιες ανισότητες μεταξύ των εργαζόμενων, των ενδιάμεσων και της εργοδοσίας- σε πυξίδα επιχειρηματικής επιτυχίας, είναι ο πυρήνας της στρεβλής αντίληψης του νεοφιλελευθερισμού και των οικονομολόγων-απολογητών του, που οδηγεί στην εικονική λογική των αριθμών και όχι των ανθρώπων.

Παρά τα παραπάνω, κλονίστηκα!΄Κάθε φορά που ένα τόσο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας απειλεί να κλονίσει το κυρίαρχο, ιδεολογικό αφήγημα περί δυτικού παραδείσου, εγώ κλονίζομαι.Και αυτό είναι το περίεργο.Δεν ξέρω αν ιδρώνει καθόλου το αυτάκι των υπέρμαχων του παρασιτικού καπιταλισμού, αλλά ιδρώνει το δικό μου!Παραλογισμός?

Image

Μπα.Απλά ενοχές, που εν έτει 2013, δεν έχουμε καταφέρει ως ανθρωπότητα να ομονοήσουμε στην ηθική καταδίκη πρακτικών, όπως οι παραπάνω.Στην ολοκληρωτική και δίχως αμφιταλαντεύσεις και ” ναι μεν, αλλά”,ολόθυμη και ξεκάθαρη καταδίκη τους.Εμείς, οι αυτοανακυρηχθέντες φορείς διάδοσης του σύγχρονου πολιτισμού,  στην εσχατιά του γνωστού κόσμου, δυσκολευόμαστε να δούμε κατάματα τι σημαίνει “Ανάπτυξη”, η οποία τσαλαπατάει τα ανθρώπινα όνειρα και οδηγεί σε αυτοκτονίες απεμπλοκής από έναν εφιαλτικό τρόπο ζωής.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα κατανοήσουμε έγκαιρα πως, αν δεν αλλάξουμε, θα βουλιάξουμε!Ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι η επιστροφή των πιο μαύρων σελίδων της ανθρώπινης ιστορίας: αντιδραστική παλινόρθωση, χωρισμός των κοινωνιών σε κάστες, απεμπόληση των εργασιακών δικαιωμάτων και ..ελαστικοποίηση των ατομικών και όσων άλλων, δημοκρατικές εκτροπές σε ημερήσια διάταξη, νεο-ραγιάδικος μιθριδατισμός και σταδιακή αποδοχή της περιστολής των ελευθεριών. νεο-αποικιακή, καρκινική μετάσταση.Αλλά, οι…βαθμοί ελευθερίας που μας παρέχονται δεν είναι πολλοί: ή θα χτυπάμε υπάκουα την κάρτα μας στο εργοστάσιο της κάθε Foxconn ή θα πηδάμε από τα παράθυρα.

Ή και τα δύο μαζί, διαδοχικά.

Υπερβολές και στρατευμένος λόγος, θα πει κανείς.Πάντως, όταν η παιδεία, η υγεία και άλλα δημόσια αγαθά, μετατρέπονται σε προνόμιο των ανώτερων καστών, δεν μένουν και πολλές εναλλακτικές.Στην Foxconn, αδέρφια, στην Foxconn!H αλλιώς, εμπρός της γης οι κολασμένοι, να φτιάξουμε κανένα i-phone, για τα “αφεντικά”…Image

Advertisements

Posted in Uncategorized

Leave a Comment »

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: