anatolikoblog

Η απορρόφηση της χρυσής αυγής και η ώρα της Αριστεράς να προτείνει συγκεκριμένη εναλλακτική λύση. | September 27, 2013


Δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός κίνδυνος πραξικοπήματος. ΤΩΡΑ δεν υπάρχει. Στο χέρι μας είναι να μην υπάρξει και στο μέλλον. Δεν θα αφήσουμε τα φασιστοειδή να νιώθουν μεγαλύτερα από ό,τι είναι. Την σκιά τους βλέπουν και θεριεύουν οι ανόητοι.

Η γραμμή μεταξύ  λαϊκής οργής και φασιστικών «λύσεων» πρέπει να χαραχθεί αδρότατα. Ο ελληνικός νέο-φασισμός δείχνει να φτάνει στο απόγειό του, ως ακτιβιστική πρακτική του δρόμου. Ακόμα και το προαναγγελθέν πραξικόπημα των εφέδρων, που ως προαναγγελθέν, χάνει την όποια ρεαλιστική βλέψη του να πραγματοποιηθεί, αποτελεί μεν έναν ακόμα κρίκο στην μεγάλη αλυσίδα κρουσμάτων εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, αλλά, μάλλον, δείχνει δε, και το αδιέξοδο των δήθεν «ελληνοκεντρικών». Τα παίζουν όλα, τα χάνουν όλα.

Η ειρωνεία, αν και πολιτικά απολύτως εξηγήσιμη, είναι ότι το διεφθαρμένο καθεστώς, που αδυνατίζει έμπρακτα την δημοκρατία, θεσμικά και κοινωνικά, ρίχνει την χαριστική βολή στην πιθανότητα ακροδεξιάς εκτροπής. Θες τα δημοκρατικά αντανακλαστικά, θες ο κίνδυνος διεθνούς απομόνωσης, θες η ανάγκη άντλησης ψήφων από την ακροδεξιά δεξαμενή, η κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση περνά σε φάση απορρόφησης των ταγμάτων εφόδου, που εξάντλησαν την όποια σκοπιμότητα και χρησιμότητά τους.

Η φούσκα του «αντισυστημικού ελληνοκεντρισμού», που πετάει πέτρες σε διαδηλωτές, μαζί με τα τις δυνάμεις καταστολής, σκάει, ταυτόχρονα δε, η διάσπαση του ελληνικού λαού και των ανατρεπτικών διαθέσεών του(της κοινωνικής πλειοψηφίας ή δυναμικών, μεγάλων μειοψηφιών, που συνεργάζονται ή θα συνεργαστούν), τελειώνει, και σταματά η διοχέτευσή του αριστερά και δεξιά. Το δίπολο μνημόνιο –αντιμνημόνιο πολιτικοποιείται καθαρότερα, αποκαλυπτόμενο εντονότερα ως νέο-φιλελευθερισμός-αντινεοφιλελευθερισμός, με την εξαλλοσύνη να περιορίζεται και τον ανέξοδο «εθνοκεντρικό αναδελφισμό» να εξαϋλώνεται.

Από την μία, οι «υπεύθυνες δυνάμεις» του μνημονίου και από την άλλη, οι «εναλλακτικές» αντι-νεοφιλελεύθερες δυνάμεις.Το παιχνίδι καθίσταται πιο πολιτικό, αφού η Χ.Α. απέδειξε έμπρακτα ότι οι παπαρολογίες της αρκούσαν μόνο να σφάξει κανέναν άνθρωπο και να βιώσει πραξικοπηματικές ονειρώξεις. Σε επίπεδο πολιτικής ουσίας, δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα(παραπολιτικό κίνημα τυφλής αντίδρασης, όπως κάθε πολιτικά αντιδραστικό, το ονόμαζα παλιότερα), πέρα από γέλια και δυστυχώς οδυνηρά κλάματα απώλειας ανθρώπινων ζωών.

Το ζήτημα αναδεικνύεται ακριβώς όπως είχε από την αρχή:νεοφιλελεύθερη πολιτική λύση ή αντινεοφιλελεύθερη. Ελπίζω ο Σύριζα και οι λοιποί αντιμνημονιακοί να αποδειχθούν έτοιμοι να προσεγγίσουν τον πυρήνα του προβλήματος…

Ελπίζω και οι υπέρμαχοι των νέο-φιλελεύθερων» λύσεων» και «εξορθολογισμών»να αντιλαμβάνονται πως η σκλήρυνση της εφαρμοζόμενης πολιτικής(ή ενδεχομένως, έστω η συνέχισή της) θα οδηγήσει και πάλι στην αναβίωση του φιλοπραξικοπηματικού εξτρεμισμού. Για άλλη μια φορά ιστορικά, δε, μόνο το  «ένα άκρο» της περιβόητης(αν όχι, σε ορισμένες βασικές εκδοχές της, διαβόητης) θεωρίας επιδιώκει πραξικοπήματα, είτε δια των ενόπλων δυνάμεων, είτε δια της κοινωνικής τρομοκρατίας στον δρόμο. Περενθετικά και με πολλή ουσία…

Τώρα, αυτό το ρεύμα σίγασε και δείχνει να σκορπά. Αλλά η οπτική μου δεν αποκλείει καθόλου την αναβίωσή του, αν δεν προταθούν ουσιαστικές, πολιτικές λύσεις διεξόδου από την κοινωνική και οικονομική ανισότητα και κυρίως την αίσθηση κατάχρησης εξουσίας και καθεστώτος θεσμοθετημένης αδικίας.

Ελπίζω η ΝΔ να διδάχθηκε ότι η Λαζαριδοποίηση και Κρανιδιωτοποίησή της(που έκανε ακόμα και τον Άδωνι ή τον Βορίδη να φαίνονται πρότυπα πολιτικής νηφαλιότητας και ανοιχτότητας), οδήγησε στην άνδρωση του νέο-φασισμού. Οι διάδοχοι νεοφιλελεύθεροι, που θα ηγηθούν της ΝΔ, ας γνωρίζουν καλά πως η σκλήρυνση της μνημονιακής πολιτικής ενδέχεται να διεγείρει εκ νέου την κοινωνική εξαλλοσύνη, ή , εναλλακτικά, την κοινωνική κατάθλιψη και την κοινωνική δουλοπρέπεια, που πάντα συνοδεύονται από την κοινωνική ανεπάρκεια.

Σε κάθε περίπτωση, η Αριστερά έχει να κερδίσει πολλά, αφού η εξαλλοσύνη δεν(πρέπει να) της ταιριάζει και έχει κάθε λόγο να θεωρεί ότι στον καθαρά πολιτικό διάλογο ουσίας για το κυρίαρχο κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικό υπόδειγμα του 21ου αιώνα, θα βγει νικήτρια ή πλειοψηφούσα στην θετική διαμόρφωση των συστατικών μερών του.

Τελευταία ελπίδα? Να μάθουμε όλοι να πιστεύουμε περισσότερο στην Δημοκρατία, με την ευρύτατη, συμβολική της έννοια πρωτίστως. Γιατί, αφενός οι επίδοξοι πραξικοπηματίες, αφετέρου οι στενόμυαλοι διαχειριστές μιας ανεπαρκούς θεσμικά δημοκρατίας, που έχει κατεπείγουσα ανάγκη ένα δημοκρατικό άνοιγμα που θα αντιστοιχεί στις ανάγκες του 21ου αιώνα(δημοψηφίσματα, αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί, ολιστική-συστημική πολιτική καταπολέμησης της ανεργίας, οικολογικό ζήτημα, όξυνση των ανισοτήτων σε εποχή τεχνολογικής και επιχειρηματικής άνθισης κτλ), το οποίο δεν της το παρέχουν, κάνουν την δημοκρατία να πονά.

Περισσότερη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Advertisements

Posted in Uncategorized

1 Comment »


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: